عالم همه محو گل رخسار حسین(ع) است. ذرات در عجب از کار حسین(ع) است.

دانی که چرا خانه ی حق گشته سیه پوش؟ زیرا که خدا نیز عزادار حسین(ع) است.

دانی که چرا آب فرات هست گل آلود؟ شرمنده ز لعل لب عطشان حسین است

دانی که چرا چوب شود قسمت آتش؟ بی حرمتیش با لب و دندان حسین است.

دانی که چرا چشم خدا داده بشر را؟ چون ذات خدا عاشق چشمان حسین است.